|
|
|
|
 |
 |
|
|
|
De
Britten in Noord-Amerika I |
|
|
 |
 |
|
Een fuselier kap van de
Duitsers |
Een Dragonder helm |
|
|
|
Introductie |
|
De Britten hebben zelden een oorlog
meer misprezen dan de Amerikaanse Revolutie en waren nooit minder
begerig om in dienst te treden bij de strijdkrachten van de kroon. Als
de Schotten er niet waren geweest, die in grote aantallen dienst namen,
zou het rekruteren zelfs een gigantisch fiasco zijn geweest. |
|
De Whig Oppositie (aanhanger van de
liberale partij) was tegen de oorlog en zo sterk dat ze soms openlijk
glorieerden in Britse nederlagen, en omdat de geschiedenis in de komende
eeuw meestal door de Whig geschiedkundigen werd geschreven, werden de
opmerkelijke prestaties van de Redcoats in Amerika afgevlakt. Als er
eretekens moesten uitgedeeld worden, waren er geen voor de Revolutie,
een schandelijke nalatigheid, niet omdat de troepen zo slecht vochten,
maar zo goed. In Amerikaanse leerboeken werden de Redcoats beschreven
als Orken, maar om dit terug in evenwicht te brengen werden vele van de
meer sympathieke commentaren over hen geschreven door de Amerikanen. |
|
Moed was er altijd in overvloed. Voor
louter moed, werden de Redcoats bij Bunkerhill, Saratoga, en andere
bloederige ontmoetingen, maar zelden overtroffen. Het feit dat sommige
bevelhebbers weigerden te dienen tegen de Amerikanen hielp nauwelijks om
een overwinning te behalen, terwijl anderen, ook Howe en Clinton, alleen
de Atlantic overstaken uit trouw aan de koning. Zo deed ook Burgoyne,
echter niet zoals de andere twee, had hij geen greintje sympathie voor
de Amerikanen, hij noemde hen later "rabble in arms" = "gespuis onder de
wapens". Hij wou simpelweg niet dienen in Amerika, alhoewel hij tijdens
de gebeurtenissen ambitieus genoeg was. Veel mag "Gentleman Johnny"
vergeven worden, omdat hij de "vriend" van de soldaten was en door hen
geliefd werd. |
|
Howe, "goedaardige Billy Howe" stond
bekend als een luiaard die constant de kansen liet schieten om de oorlog
te beëindigen in 1776. In feite was hij geen militair genie en hield hij
van een rustig leven, kunnen we hem nu, dank zij de Amerikanen, zien met
een olijftak naar de vijand uitgestoken, nooit te hard toeslaand maar
hopende dat hij ze tot vrede kon aanzetten. En zoals we zullen lezen,
had hij altijd een tekort aan voorraad die meestal van over de
Atlantische Oceaan moest komen, een feit dat bedolven werd onder de
verhalen van soldaten die leefden van het land, strooptochten en
verkrachtingen. |
|
De moeilijkheden van het campagne
voeren in Amerika en over het algemeen de ongeschiktheid en corruptie
thuis waren dodelijker vijanden voor de Redcoats dan de leiding van hun
generaals, blunderend zoals ze soms wel deden. |
|
De Amerikanen wonnen, zij het nipt, en
dan nog dank zij tussenkomst van vreemden en een klein aantal toegewijde
en moedige patriotten die constant door hun eigen volk in de steek
werden gelaten. Washington en een harde kern van altijd toegewijde,
altijd betrouwbare regimenten staan in schril contrast tot een
krenterig, kibbelend Congres en hun halftime soldaten die bijna kwamen
en gingen als het hen beliefde. De eerste standaard veralgemening over
de Amerikaanse Revolutie werd gemaakt door John Adams, de tweede
president, die beweerde dat één derde van zijn volk revolutie wou, één
derde er tegen was en één derde neutraal.
Als dat zo was, was enkel een
klein gedeelte van de rebellen bereid om militant te zijn in de ware zin
van het woord. |
|
George Washington verloren, zoals het
soms leek, onder een berg van legendes, omdat hij zo in de steek gelaten
werd door zijn landgenoten en omdat hij geen groot generaal was, waren
de dingen die hij alsnog wist te bereiken des te meer buitengewoon. Deze
complexe man, voor wie plicht en vaderlandsliefde geen lege woorden
waren, verdiende meer van zijn landgenoten dan een groet. Hij was een
reus, en de Britten konden trots zijn dat ook hij Brit was. |
|
De Redcoat, die overwinning na
overwinning behaalde, behalve toen een overwinning echt van belang was,
ging terug naar huis in november 1783, zijn humeur ongeblust en zwaar.
De allerlaatste die ging was de man die de Union vlag op Staten Island
had gestreken en het vlaggetouw doorgesneden en vervolgens de
vlaggenstok stevig ingevet. Toen ze weg roeiden aanschouwden ze het
beeld van hun gewezen vijanden die probeerden om hun Stars en Stripes in
de top te krijgen en daar niet in slaagden totdat ze klampen in de paal
sloegen en de vlag op zijn plaats genageld hadden. |
|
Sommige Redcoats zullen wel even in
hun vuistje gelachen hebben bij de laatste vredesovereenkomst, want
Brittanië verloor wel haar Amerikaanse kolonies, maar ze kwam toch niet
zo slecht weg aangezien ze op het einde ook nog de Fransen, Spanjaarden
en Hollanders tegen zich in het harnas hadden. Het is waar, de
glorierijke dagen van het "Jaar van de Mirakels" 1759 waren niet meer,
en het prestige van Brittanië dat zo hoog zat in 1763, was ingestort.
Maar Rodney's overwinning op de Grasse in 1782 had West-Indië gered, en
Gibraltar was niet gevallen, Frankrijk was bijna bankroet, Spanje had
problemen thuis en in Noord Amerika, en alhoewel het toen niet beseft
werd, waren de Loyalisten die zich in Canada gevestigd hadden een
prachtige investering voor de toekomst. Enkele jaren later, zouden zij
met de hulp van de Redcoats de Amerikanen uit Canada verdrijven in de
oorlog van 1812. |
|
Het vervolg is geen verklaring van de
oorlog en de strategieën, maar geeft wel een korte beschouwing van de
organisatie van het Britse leger in Amerika en de Britten in de tijd van
de Revolutie, speciaal gericht op de Redcoat en zijn oorlog. |
|
|
|
Het oprichten van een leger |
|
Toen in 1763 de Zevenjarige Oorlog
eindigde, ging Groot Brittanië verder met het decimeren van het leger
dat zo véél gedaan had om haar een rijk te winnen. Alle lijn infanterie
eenheden boven de 70e Foot werden ontbonden, en ook alle cavalerie boven
de 18e Light Dragoons. Het personeel bedroeg daardoor een miserabele
17.500 infanteristen en 3.000 cavaleristen van wie de Emergency Force zo
gepast het "Corps of Invalids" werd genoemd. Er waren ook 1.800
artilleristen en genietroepen en 12.000 Ieren. |
|
De kolonies werden 10.000 man
toebedeeld, zonder de 4.000 voor Menorca en Gibraltar, en alhoewel de
East India Company zijn eigen krijgsmacht had, betekende dit dat de rest
van het koninkrijk armzalig onderbewaakt was. De haat tussen de thuis
legers en de buitenlandse kon niet harder meer opgevoerd worden. |
|
De gebeurtenissen die tot de
Amerikaanse Revolutie geleid hebben worden hier niet besproken, maar de
verschillende punten die betrekking hebben op de Redcoats moeten toch
aangestipt worden. Ten eerste, alhoewel vele Britten er niet van
overtuigd waren dat Canada iets waard was, waren er geen twijfelaars
over de waarde van de Amerikaanse kolonies en het suikerrijke
West-Indië. De blunders van de regering in deze periode waren extreem.
Het is waar dat Brittanië een fortuin heeft gespendeerd om Canada van de
Fransen te winnen en om de 13 Amerikaanse kolonies veilig te maken, en
daardoor voelde ze zich verplicht om geld te halen bij de Amerikanen om
te helpen de kosten te dekken van de troepen in Amerika, en zo de
Nationale Schuld te verzachten. Maar het gebruik van een mokerhamer
tactiek, in plaats van tact, om het geld van de onafhankelijk denkende
Amerikanen te bekomen was dwaas. Maar alleen een vooruitziende kon een
actuele uitbraak van de oorlog voorzien tussen het vaderland en het
eigen volk in Amerika zo kort na de vernietiging van New France. |
|
Maar de regering, zelfs als het geen
revolutie had verwacht, had zich moeten realiseren dat de besnoeiing in
het leger, om wat gebeurd was in het jaar dat de oorlog was geëindigd,
een grote stommiteit was. Pontiac zijn dramatische rebellie, de laatste
echte kans die de Indianen ooit hadden om de blanken terug naar de
Atlantic te drijven, had de ministers er dadelijk op attent moeten
gemaakt hebben dat de dwaasheid van besparingen de betere van twee
blanke kwalen was, en niet ten laatste omdat Pontiac pro Frans was. Na
sensationele overwinningen op andere plaatsen, faalde zijn campagne
tegen Detroit, en misschien omdat de Britten geen lessen getrokken
hadden uit zijn rebellie. |
|
Dus toen de Revolutie in 1775 startte,
was het Britse leger maar 48.647 man sterk, 39.294 infanteristen, 6.869
cavaleristen en 2.484 artilleristen. De analyse hieronder van hun
locatie benadert in lichte mate omdat de artillerie en 20 onafhankelijke
compagnies van reservisten op garnizoendienst niet inbegrepen zijn, maar
wel inbegrepen is het 41e regiment reservisten. |
|
|
|
Locatie van het leger in 1775 |
|
Locatie |
Infanterie |
Soldaten |
Cavalerie |
Soldaten |
| Engeland |
19
regimenten |
11.396 |
16
regimenten |
4.151 |
| Schotland |
1
regiment |
474 |
|
|
| Eiland Man |
3
compagnies |
142 |
|
|
| Ierland |
21
regimenten |
9.816 |
12
regimenten |
2.718 |
| Menorca |
5
regimenten |
2.385 |
|
|
| Gibraltar |
7
regimenten |
3.339 |
|
|
| West-Indië |
3
regimenten |
1.909 |
|
|
| Amerika |
18
regimenten |
8.580 |
|
|
| Afrika |
1 korps |
214 |
|
|
| TOTAAL |
|
38.254 |
|
6.869 |
|
|
|
|
Dit maakt een volledig totaal van
45.123 man om een rijk te bewaken, plus kanonniers, enkele reservisten,
en de soldaten van de East India Company, samen met de Royal Navy op
bijna de laagste eb in haar geschiedenis onder de graaf van Sandwich,
die was "te berucht om een vriend te hebben en te slecht om door slechte
mannen geëerd te worden". |
|
Zes jaar hierna, toen de militaire
oorlog in Amerika voorbij was, op enkele schermutselingen en de
formaliteiten na, had het leger de 110.000 overschreden, waarvan 57.000
in Amerika en West-Indië gestationeerd waren. Dit was zonder de ongeveer
70 Loyalist regimenten en formaties, de 30.000 Duitse huurlingen en het
schommelend aantal Indianen die aan Britse zijde vochten. |
|
Rekrutering was nooit zo moeilijk als
voor deze oorlog. Afgezien van de onpopulariteit van dit conflict, was
1770 het laatste jaar vooraleer de Industriële Revolutie een groot
aantal mannen van de werkende klasse een noodlot voorstelde dat erger
was dan het aannemen van de shilling van de koning, de nachtmerrie
wereld van gevangenisachtige fabrieken. Dat waren de laatste jaren dat
Brittanië nog een landbouwnatie was en overging naar een industriële
natie, waarin zelfs de armste landgenoot goed zou kunnen leven, en
waarin de omheiningen het plattelandsleven nog niet vernield had. |
|
Zo was de overtuiging om dienst te
nemen ver zoek, slecht loon, strenge discipline en slecht eten,
gecombineerd met het vooruitzicht om tegen landgenoten te gaan vechten,
was genoeg om iedereen, behalve de geboren vechters en avonturiers, een
uitvlucht te doen verzinnen. Maar gelukkig zat Schotland nog vol van die
vechters en avonturiers. |
|
Het loon van een soldaat was 8 pence
per dag, maar het grootste deel werd hen terug afgenomen. 6 pence ging
naar proviand, sommige van de kostbare penny's werden opzij gehouden
voor kleding, medicijnen en het herstellen van de wapens. Veel van de
resterende 2 pence was voorbestemd om de Paymaster General te betalen,
het Chelsea Hospitaal, een plaats waar de rekruut waarschijnlijk nooit
in terechtkwam, de regiment rentmeester, enz... Het systeem van betalen
en inhoudingen was ongelooflijk ingewikkeld, maar het resultaat was
hetzelfde, de soldaat kreeg zo goed als niets. |
|
In 1770 waren er in Brittanië maar
weinig barakken, zo zat de rekruut waarschijnlijk onder canvas, of meer
waarschijnlijk, in verblijven waar hun aanwezigheid grotendeels kwalijk
werd genomen. Discipline was 18e eeuws traditioneel, het enige verschil
met vroegere tijden was dat geseling de universele straf was voor de
meeste misdrijven. Andere folteringen zoals het "horse" en "running the
gauntlet" werden niet meer toegepast, niet om humanitaire redenen, maar
simpelweg omdat geselen gemakkelijker was: 1.000 of meer zweepslagen
waren veel voorkomende straffen. |
|
Voedsel was over het algemeen genomen
ontzettend slecht, en dit bleef zo wanneer de soldaat Amerika bereikte.
De overlevering dat de Redcoat comfortabel van het land zou geleefd
hebben is niet juist. Rekruten in Brittanië waren dikwijls zo ondervoed
in hun smerige kwartieren dat ze maar zelden in staat waren de dril te
doorstaan die van hen merkwaardig goede soldaten maakte. |
|
De meeste van de grote gevechten van
de Revolutie werden uitgevochten op Europees patroon, dus waren de rode
uniformjassen van de manschappen op zichzelf geen bedreiging voor hun
veiligheid, zelfs toen de Amerikanen vanaf het begin de officieren eruit
pikten. Als de oorlog vorderde werden de kledingvoorschriften afgezwakt,
om de soldaat het vechten gemakkelijker te maken.
De slobkousen hadden
niet meer de pijnlijke hoge lederen stijve bovenkanten maar werden
vervangen door fluweel of paardenhaar, en die werden in 1768 zwart. Maar
toch had de gemiddelde soldaat nog steeds drie uur nodig om zichzelf
gereed te maken voor een parade, waar een kleine beweging of slecht
gekamde haren (dat volgens de regels bedekt moest worden met
onhygiënisch vet en poeder) hem 100 of meer zweepslagen kon opleveren. |
|
Wat de uitrusting betreft die woog
zo'n 30 kg, alhoewel sommigen beweerden, waarschijnlijk verkeerdelijk,
dat het tweemaal zoveel woog. Burgoyne beschouwde 30 kg als te veel, en
het volgende openbarende verslag over de uitrusting was gedateerd op 15
juni 1784, kort na het einde van de oorlog, toont dat klachten wel
behandeld werden als ze van hogere officieren kwamen.
Het is een "Report
of the Proceedings of a Committee of General Officers Regarding the
Equipment of Soldiers", en de opgesomde aanbevelingen werden verbeterd: |
1. Artillerie Patroon Dozen heden in
gebruik worden ontoereikend gevonden.
2. Kruit Hoorns en Kogel Zakken van de Lichte Infanterie werden tijdens
de laatste oorlog niet gebruikt.
3. Lucifers en Luciferdoosjes van de Grenadiers zijn overbodig geworden.
4. Grenadier zwaarden zijn overbodig geworden.
5. Het hele bataljon moet hetzelfde uitgerust worden, met de bijvoeging
van twee artikelen voor de Lichte Infanterie, Hakbijl en Houweel, welke
mogen gedragen worden met de knapzak of zoals de Bevelvoerende Officier
denkt dat het gemakkelijkste is.
6. Schouderriemen moeten dezelfde breedte hebben, en om de Munitie te
verdelen moet de tas aan de rechterzijde worden gedragen en het Magazijn
links.
7. De Tas en Bajonet riemen zouden uit geelachtig leder en beiden moeten
2 breed zijn, de bajonetschede moet aan en af de riem kunnen geschoven
worden met twee lussen.
8. Een Lederen Kap gedragen door sommigen van de Lichte Infanterie
tijdens de laatste oorlog is ten sterkste aan te bevelen.
9. Voorstel een zwarte slobkous van wollen stof met wit metalen knopen
en zonder stijve bovenkanten in plaats van de zwarte linnen slobkousen
huidig in gebruik. |
|
Zo werd iets geleerd van de campagne
in Amerika. Terug in 1775 moet het er voor sommigen uitgezien hebben dat
er geen campagnes zouden komen om van te leren, omdat de rekrutering
praktisch stationair was. In december jammerde Edward Harvey, de
adjudant generaal: "Bedroevend werk bij de rekrutering overal. In deze
verdoemde tijden moeten we dienstijver aanwenden." |
|
Hij had gelijk, afgezien van de vele
redenen om geen dienst te nemen in het leger, waren er nog andere
nadelen. De dienst was doorgaans levenslang en plaatsing in het
buitenland kon decennia lang duren. Zoals bekend zat de 38e Foot voor 60
jaar gevangen in West-Indië. En de diepgewortelde impopulariteit van de
soldaten was een ondeugd tijdens deze eeuw. De zeeman kon ten minste,
geronseld, afgeranseld en ongelukkig zelfs in deze sombere tijden van de
zeemacht geschiedenis, zichzelf sussen met de gedachte dat hij de trots
van de natie was. |
|
Vrijwilligers namen dienst voor drie
jaar of de duur van de campagne, maar uitgenomen voor Schotland, waren
er in 1776 bitter weinig. Sommige rekruteringskantoren wierven in hun
wanhoop invaliden en gepensioneerden aan, en zelfs rooms katholieken die
voor 1775 niet welkom waren, werden aangenomen. |
 |
|
Trümbach musketier en Hesse
grenadier, meer dan 30% waren Duitsers |
|
|
|
De poging om 20.000 Russische
huurlingen in te huren, of om een volledige Schotse brigade, die
terugkeerde na hun dienst met de Hollanders, in dienst te nemen kende
geen succes. Dit leidde tot het inhuren van Duitsers uit Hesse Cassel en
elders.
Echter bewezen de Hooglanden goede grond te zijn voor de
rekrutering, vele clanleden gingen in het leger om de grimmige
toestanden thuis te ontvluchten, of op zoek te gaan naar roem of beiden.
Ook de laaglandse Schotten kwamen vooruit, sommigen weigerden zelfs de
premie, en in bepaalde steden werden de families, van diegenen die
dienst namen, gesteund door de families van hen die achterbleven. De
Engelsen, Ieren en de Welsh toonden zo geen vurige vaderlandsliefde. |
|
Tot in 1778 ontvingen de vrijwilligers
anderhalve guinea, maar omdat er veel te weinig waren werden ook
criminelen en deserteurs die gratie hadden gekregen aangenomen. De
vereiste lengte was 1,70 meter, maar ook jongeren waarvan gedacht werd
dat ze nog zouden groeien konden dienst nemen, daarentegen de kreupele,
diegene met breuken en misvormingen werden niet aangenomen. |
|
Na 1778, toen Saratoga de Fransen in
de oorlog bracht, werd de rekrutering dringender. Vrijwilligers kregen 3
pond en, zoals in 1775, ontslag na drie jaar of aan het einde van de
oorlog; en in Schotland en het gebied rond Londen werden "krachtige en
gezonde werklozen en oproerkraaiers" geronseld voor ten minste vijf jaar
of tot het einde van de vijandigheden.
De ouderdomslimieten waren tussen
17 en 45. De werklozen elders in Brittanië werden gerust gelaten om het
land te bewerken. |
|
Dit schema faalde ook, en dus kregen
de vrijwilligers in 1779 drieënhalve guineas en het recht om waar ze
wilden een zaak op te starten na de dienst, wat ook de plaatselijke
verenigingen mochten zeggen. De gewonden kregen dezelfde voordelen.
De
geronselde manschappen konden nu zo klein zijn als 1,62 meter en 50 jaar
oud. Nieuwe soorten schurken konden aangenomen worden, en het hele land
kon van hen ontdaan worden. De enige uitweg was bij het leger te gaan,
een sportief karwei omdat het leek alsof Brittanië bedreigd zou worden
door een invasie. |
|
Ondanks deserties, zelfverminkingen en gevechten met de ronselploeg, werden juist genoeg manschappen gevonden,
1.463 in zuid Brittanië tussen maart en oktober 1779, maar wat het leger
redde was het feit dat er nu velen dienst namen om de ronseling te
omzeilen en te genieten van de eerlijke voorwaarden. |
|
In 1778 werden 12 nieuwe infanterie
regimenten opgericht en tegen 1780 werden er nog eens 17 bijgemaakt.
Vier regimenten lichte dragonders werden samengesteld tussen 1778 en
1781. Oude regimenten werden vergroot, een systeem dat de koning
prefereerde omdat hij veronderstelde dat kolonels van nieuwe regimenten
er teveel verwanten in zouden zetten. Ook steden richtten regimenten op,
het 80e Royal Edinburgh Volunteers was er één van, ze gaven ook gulle
premies. Minder gelukkig was het systeem van inlijving, een slecht
bemand regiment werd verplicht om de officieren, NCO's en drummers naar
huis te sturen om te rekruteren terwijl de overgebleven soldaten
getransfereerd werden naar een ander regiment dat ook in manschapsnood
verkeerde. Dit verstoorde sterk de korpsgeest. Sommige gedetacheerden
van de Black Watch gingen liever muiten dan het 83e te vervoegen en hun
kilts te moeten afstaan, en 30 van hen werden gedood in een bitsig
gevecht. |
|
De infanterie rekruut bevond zich in
een regiment van 477 man verdeeld over tien compagnies die één bataljon
vormden.
Een compagnie bestond uit grenadiers, die niet langer granaten
wierpen, maar de grootste en sterkste mannen van het regiment waren. Een
ander bestond uit lichte infanteristen, taaie soldaten die de
scherpschutters van het regiment waren. Deze mannen werden op de flanken
geposteerd. |
|
De rekruten werden onderworpen aan eindeloze wapendril, meestal een zware vuurproef met ontoereikende
rantsoenen.
Het basis infanterie wapen was het "Brown Bess" musket, een
karabijn voor de cavalerie en een geweer voor de fuseliers.
Het beste
Britse vuurwapen toen was de Ferguson achterlader, uitgevonden door de
verbazende majoor Patrick Ferguson, en werd slechts door 100 uitgezochte
scherpschutters in Amerika gebruikt. |
|
Regimentsdokters varieerden, volgens
de rekruten, van goed tot afschuwelijk slecht. En voor de troost van de
religie, was het een onreligieus jaar, en hoewel elk regiment officieel
een aalmoezenier moest hebben, werden er maar weinig opgemerkt. Sergeant
Lamb, dagboekschrijver en chirurghulp van het 9e, beweert dat hij veel
godvruchtige soldaten kende, en er was geen reden voor hem om hierover
te liegen. Ondanks de herkomst van vele mannen, en het woeste leven dat
ze doorstaan hadden, zal de Redcoat niet veel verschillen van zijn
opvolgers een eeuw of meer later. William Cobbett, de bekende radicale
politieker en schrijver, had een hoog gedacht van de soldaat. Hij
vervoegde het leger in 1784 en werd sergeant majoor. Hij schreef: "Ik
hou van soldaten, als levensklasse beter dan eender welk soort van
mannen. Hun conversatie is voor mij aangenamer; hebben meer gezien dan
anderen; en hebben minder vooringenomenheid over zich. Bij soldaten
minder dan bij eender welk soort mannen, heb ik de gebreken liegen en
hypocrisie ondervonden." |
|
De geschreven toestemming van een
officier was nodig voor de bewonderde soldaten van Cobbett om te mogen
huwen.
In barakken thuis, echte barakken dateren echter maar van in
1790, werden man en vrouw toegelaten in afgeschermde bedden. |
|
Over de standaard van de officieren,
die was waarschijnlijk hoger dan in de Zevenjarige Oorlog, waarin velen
van hen hadden gediend. Dit is niet de plaats om over pro's en contra's
te discussiëren over het aanwervingsysteem en commissies die vele
officieren zonder eigen inkomsten beperkten tot lagere rangen en zo door
jongeren gecommandeerd moesten worden. Er was geen officier in de
Revolutie zo inefficiënt als Abercrombie van Fort Ticonderoga 1758, maar
ook was er geen Wolfe. En Sir William Howe, afgezien van zijn gevoelens
over de oorlog, was niet gelijk aan zijn onvergelijkbare oudere broer,
Lord George Augustus Howe, gedood in Ticonderoga juist voor Abercrombie
zijn slechtste zet deed, wat als gevolg had dat de Black Watch werd
afgeslacht. Ironisch genoeg waren Howe, Burgoyne en Clinton allen leden
van het parlement en het werd niet als een vergrijp beschouwd dat een
generaal politicus terugkeerde naar Londen in de winter om het Lagerhuis
toe te spreken. |
|
Eén dikwijls fortuinlijke factor in
deze periode was dat een officier niet verplicht werd in het buitenland
te dienen. Dit betekende niet alleen dat krankzinnigen en kleuters niet
werden verplicht het veld te nemen, maar dat de ambitieuze sneller in
rang steeg dan de vele officieren die er voor kozen thuis te blijven
voor 50% van hun loon. Om de top te bereiken in 1770 was je het beste af
bij de garde of de cavalerie. |
|
Het echte struikelblok was het aantal
soldaten in dienst die simpelweg niet tegen de Amerikanen wilden
vechten. Lord Percy, later de hertog van Northumberland, wiens houding
op de eerste dag van de Revolutie het terugtrekkende Britse leger hielp,
was een van de vele officieren die geen trek hadden in de oorlog. Na
onderscheiden dienst in 1776 keerde hij huiswaarts. |
|
Gelukkig voor het Britse leger, waren
er veel carrière officieren die de job aanpakten samen met een harde
kern van goede NCO's. En onder hen was er die veel misbruikte, zwaar
beproefde, doorgaans dappere en humoristische man van de oorlog, de
Redcoat. |
|
|
 |
|
Black Watch |
|
|
|
Rekrutering |
|
Twee contrasterende methodes. |
|
Majoor Boyle Roche in actie in Ierland
augustus 1775, zoals gerapporteerd door de Dublin Journal. |
|
Eerst organiseerde hij een optocht: |
|
Majoor
Roche, draagt een grote Beurs met Goud
Kapitein Cowley
Een groot aantal op elkaar lijkende soldaten
Een elegante muziek kapel,
bestaande uit Franse hoorns, hobo's, klarinetten
en bazuinen die "God save the King" speelden
Een grote Brouwerskar met vijf vaten bier
Het paard rijkelijk opgetuigd en versierd met linten
Twee brouwers met kokardes om het bier te serveren,
De rekruteringsergeant
Drums en fluiten
Nog een divisie soldaten
Gerekruteerde soldaten
Een verbazende menigte toeschouwers |
|
|
|
De volgende speech werd dan door
majoor Roche tot de bevolking gericht: |
|
"Aangewezen door de voorkeur van onze
meest excellente gouverneur om een aantal mannen te vorderen ten dienste
van zijne majesteit, denk ik dat dit het meest gelukkige moment is in
mijn leven om het instrument te mogen zijn die U voorafgaat naar eer en
herkenning. |
|
De lauweren waarvoor gevochten en die
bereikt werden in alle delen van de aardbol in de jongste oorlog, heeft
ons een zo glorieuze eer opgebracht die zijn gelijke niet vind bij
eender welk volk in eender welke periode, een eer niet besmeurd door de
aanvallen van vooroordelen noch de effecten van de tijd. Geen actie
waarin we niet succesvol waren, geen beleg waarvoor we niet geëerd
werden. Willen jullie, mijn beste landgenoten toestaan dat die lauweren
zouden vervagen of dat die acties vergeten worden? Nee, God verbied het.
Laat ons weten dat we het in onze macht hebben, breng het laatste
nageslacht een vernieuwing van onze trouw en een bevestiging van onze
toewijding. Nooit heeft er een kritischer moment zich voorgedaan, nooit
hadden we een betere kans om onze verknochtheid aan het illustere huis
van Hanover te tonen, dan op dit moment, daar zijne Majesteit's misleidde
onderdanen in Amerika in opstand zijn gekomen, en, als onnatuurlijke
kinderen, zouden ze hun immer koesterende ouder vernietigen, die een
stortvloed van bloed vergoten hebben, en hopen van schatten gebruikten
voor hun bescherming. |
|
Zijne heilige majesteit roept ons, en
onze getrouwheid verplicht ons, en ik hoop dat je geneigdheid je er toe
aanzet te gehoorzamen aan een zo goed en toegevend meester. Laat ons,
mijn brave en toegewijde landgenoten, onze harten en handen samenvoegen,
en vreugdevol een stap vooruit zetten in de glorierijke zaak van onze
schepper, onze koning en ons vaderland. We hebben het in onze macht door
de eensgezindheid en onuitputtelijke rijkdommen, om de opstandelingen te
brengen tot verschuldigde gehoorzaamheid aan hun soeverein, en
onderdanigheid aan de wetten van hun vaderland, welke een frisse
overtuiging naar heel Europa dat Ierse lauwerkransen niet verwelken in
de tijd, maar integendeel toenemen in bloesem en gebladerte." |
|
Vaten bier en grandioze toespraken
mogen passen bij de Ieren, maar niet voor de Black Watch, wiens 2e
bataljon terug opgericht werd in 1779, na enkele jaren ontbonden te zijn
geweest. De starre hooglanders verwachtten, en kregen, starre
rekruteringsaffiches. Hier is een citaat duidelijk gericht naar ijzeren
mannen: "Jij die, onbedorven de algemene slechtheid van je zuidelijke
landgenoot hebt weerstaan, onbeweegbaar als een rots, al de aanvallen
van omringende luxe en verdorvenheid geweerd. Jij die, terwijl anderen
verwijfd door wellustige geraffineerdheid, onherstelbaar hun eer
verliezend rondhangende in de armen van het welbehagen, kan zien in welk
gevaar hun land verkeert..." enz. |
|
|
|
Enkele verbazende prijzen in 1776 |
|
Hieronder zijn de meest en minst dure
commissies die door het Engelse leger verkocht werden opgesomd. Dragoons,
Dragoon Guards en Foot Guards zijn weggelaten. Artillerie lonen waren
niet terug te vinden. Als ge u realiseert dat een infanterie majoor maar
17 shilling kreeg voor een dag van minder zware afhoudingen, en hoeveel
het hem kost om zijn commissie te kopen, maar liefst £2.600, blijkt
duidelijk hoe belangrijk private inkomsten waren. Het hele
aanwervingsysteem was een hoogst georganiseerde en winstgevende
business, de sleutelfiguur is de kolonel van een regiment die, zijn
bevel ofwel gekocht of verworven had, hij kon er mee doen wat hij wou,
zichzelf schadeloos stellen door het verkopen van commissies en zijn
jaarlijkse toelage gebruiken voor zijn manschappen of zijn eigen zakken.
De natie accepteerde deze manier, niet alleen omdat het nu eenmaal een
corrupte tijd was, maar omdat gevoeld werd dat goed voorziene officieren
een aandeel zouden hebben in de status-quo en geen bedreiging zou zijn
voor de staat. |
Horse Guards
Commissies
Eerste luitenant kolonel
Tweede luitenant kolonel
Cornet en majoor
Wimpel en majoor
Vrijgestelde en kapitein
Brigadier en luitenant
Adjudant en luitenant
Onder brigadier en cornet
Infanterie Regiment Commissies
Luitenant kolonel
Majoor
Kapitein
Kapitein luitenant
Luitenant
Vaandrig |
Prijzen
£5.500
£5.100
£4.300
£4.100
£2.700
£1.500
£1.500
£1.200
Prijzen
£3.500
£2.600
£1.500
£ 800
£ 500
£ 400 |
|
|
|
1 of 2 |
|
|
|
|
06/11/2001 |